تهاجم اسرائيل بر باريکه غزه که بزودي به هفته چهارم خويش داخل ميگردد تاکنون منجر به کشته شدن بيش از يک هزار و چهارصد و پنجاه و سه فلسطيني گرديده است. اين تهاجم با حملات هوايي اسرائيل آغاز گرديد و بعد با دخول تانک ها و عساکر زميني اسرائيلي همچنان ادامه دارد. هدف اين تهاجم از جانب اسرائيل شکست آتش بس از جانب حماس که در باريکه غزه کنترول ان منطقه را بر دست دارد ذکر گرديد. در طول اين تهاجم حماس به شليک راکت بر خاک اسرائيل ادامه داد و هر دو جانب به تقاضاي ملل متحد و اعضاي شوراي امنيت مبني بر مذاکرات جهت ختم اين تهاجم و آغاز آتش بس اعتنايي نمودند و همچنان به حمله بر يکديگر ادامه داده اند.

فلسطين و تاريخ ان شباهت غريبي به افغانستان دارد. محدوده سرحدات فلسطين در سال 1919، درست همان سالي که افغانستان استقلال خود را بدست اورد، از جانب حکومات برتانيه و فرانسه  مشخص گرديد.در سال 1947 ملل متحد لايحه يي را براي انقسام فلسطين به دو بخش عرب نشين و يهود نشين بتصويب رسانيد. رهبران يهودي از اين تصميم استقبال نمودند ولي رهبران کشور هاي عربي اين تصميم را رد نموده و در مقابل ان دست به تظاهرات خشونت آميز زدند. بتاريخ شانزدهم ماه مي سال 1948 کشور اسرائيل بشکل رسمي ايجاد گرديد و در همان هفته لشکري متشکل از عساکر کشور هاي لبنان، سوريه، عراق، مصر، اردن و ديگر گروه هاي عرب بر اسرائيل حمله نمودند. در سال 1949 موافقتنامه يي در ميان اسرائيل و کشور هاي عرب همسايه با فلسطين به امضا رسيد که تماميت اراضي فلسطيني را از بين برد. طبق اين موافقتنامه بخشي از خاک فلسطين در ميان کشور هاي عرب که شامل مصر، سوريه و اردن ميگرديد تقسيم شد و حکومات عرب با دريافت سهم خويش از خاک فلسطين از کوشش براي ايجاد يک کشور مستقل فلسطيني دست برداشته و مخالفت خود را با اسرائيل خاتمه دادند.

در جنگي در سال 1967 که بنام جنگ شش روزه ناميده شد اسرائيل توانست کرانه غربي رود اردن را از اردن و باريکه غزه را از مصر بشمول شرق بيت المقدس بتصرف خود در اورد. در سال 1988 بعد از اعلام استقلال، فلسطين توسط يکصد و هفده عضو ملل متحد به رسميت شناخته شد.

جنگ ميان فلسطين و اسرائيل بعد از ايجاد اسرائيل در سال 1948 آغاز گرديد و اکنون شصت و يک سال است که اين نزاع در ميان ايندو کشور ادامه دارد.

اسرائيل براي تقويت حضور خود در ان منطقه معاهدات زيادي را با کشور هاي مصر، اردن و عراق به امضا رسانيد. مذاکرات براي حل بحران فلسطين و اسرائيل موجب تصويب موافقتنامه هاي متعدد منجمله  موافقتنامه آزلو در سال 1987 گرديد. همچنان عکس العمل هاي متعدد درمقابل اين موافقتنامه شامل تصميم يک جانبه ايريل شرون صدراعظم وقت اسرائيل به خروج از باريکه غزه در سال 2003 ميگردد که  اين موضوع تقاضاي فلسطيني ها را مبني بر خودمختاري باريکه غزه عملي ساخت.

 بعد از خروج اسرائيل از باريکه غزه که در سال 2005 تکميل شد فلسطيني ها انتخابات را در باريکه غزه در ميان دو حزب حماس و فتح داير نمودند که حماس برنده اکثريت آرا و پيروزي در انتخابات گرديد. پيروزي اين حزب در انتخابات باعث منازعات در ميان فتح و حماس گرديد و اسرائيل سرحدات باريکه غزه را مسدود نمود. حماس از کنترول کامل خود بر باريکه غزه در اوردن راکت انداز ها و ايجاد لانه هاي آموزشي نظامي براي حمله بر اسرائيل استفاده نمود و به ايجاد تونل هاي  زير زميني براي انتقال سلاح و حمله بر پوسته هاي اسرائيلي آغاز کرد.

حزب حماس در سال 1992 با الهام از شيخ عزالدين قاسم رهبر ملي گراي فلسطين که در سال 1935 توسط برتانيه کشته شد ايجاد گرديد. شيخ احمد ياسين بنيان گذار حماس از گروه اخوان مصر بود. بعد از انکه حماس در انتخابات در باريکه غزه برنده گرديد و در سال 2006 به ايجاد کابينه خود پرداخت، مخالفت ميان ان حزب و فتح منجر به انقسام در ميان فلسطيني ها  شد. گرچه در سال 2006 فتح و حماس روي ايجاد يک حکومت متحد موافقه نمودند ولي منازعه و مخالفت در ميان ايندو حزب همچنان ادامه داشت و حماس طي يک جنگ داخلي کنترول باريکه غزه را بدست گرفت و حکومت در فلسطين در ميان دو حزب حماس در غزه و فتح در کرانه غربي رود اردن منقسم گرديد.

محمود عباس رئيس جمهور اداره خودمختار فلسطيني حکومت برهبري حماس را محکوم نمود و طبق يک پلان مخفيانه که جزئيات ان در مجله ونتي فير درسال 2007 نشر گرديد، ايالات متحده به کمک اسرائيل  گروه مليشه هاي محمد دهلان  را که به محمود عباس رئيس جمهور اداره خودمختار فلسطيني و حزب فتح وي وفادار بودند مسلح ساخت تا حکومت حماس را سقوط دهد.

در عين زمان حزب حماس نيز رو به تقويت نهاد. حزب حماس بشکل گسترده توسط کشور عربستان سعودي تمويل و حمايت شده و پنجاه فيصد مصارف اين گروه توسط آن کشور پرداخت ميگردد. ايران نيز کشور ديگريست که اين گروه را تمويل نموده و با کمک هاي خود به تقويت ان پرداخت. يک گزارش روزنامه تحقيقاتي فرانسوي حاکيست که دفتر استخبارات اسرائيل نيز مدتي گروه حماس را در مقابله با حزب فتح کمک و تمويل ميکرد. ايهود المرت صدراعظم اسرائيل در سال 2007 در خطابه يي در پارلمان اسرائيل گفت:" نتن ياهو حماس را ايجاد نمود، انرا زنده ساخت، شيخ ياسين را آزاد نمود و به او فرصت رشد داد." اکنون اعضاي حماس علاوه بر حمله بر اسرائيل، اعضاي حزب فتح و فلسطيني هاي را که با ديگران همکاري ميکنند نيز بقتل ميرسانند.

حزب دوم بر سر اقتدار در فلسطين يعني حزب فتح مانند حزب حماس از جانب جامعه بين المللي منحيث يک ارگان دهشت افگني شناخته نشده است. اين حزب در سال 1954 توسط مهاجرين فلسطيني در کشور هاي خليج مصر و لبنان ايجاد گرديد و بنيان گذاران ان شامل افرادي مثل ياسر عرفات ميگردد. در سال 2005 حزب فتح نيز نتوانست متحد باقي بماند و بنا به نزاع و مخالفت هاي ميان اعضاي ان  منقسم گرديد و به دو بخش تقسيم شد. اين انقسام توسط مروان برغوتي يکي از رهبران محبوس  فتح صورت گرفت. وي اعلام نمود که او گروه ديگري را بنام "المستقبل" ايجاد نموده است و دليل اين انقسام خستگي اعضاي جوان حزب فتح از فساد موجود در حزب بيان گرديد.

مخالفت در ميان ايندو حزب و دخالت مستقيم کشور هاي مثل ايران، سوريه،عراق، اردن، مصر و لبنان و کشور هاي اروپايي امريکايي باعث انقسام وحدت در ميان فلسطيني ها و ضعف انسجام حزبي و گروهي گرديده است و در نتيجه به بي ثباتي در منطقه انجاميده است.

تاريخچه فلسطين بسا با افغانستان و سرنوشت آن مشابه ميباشد. افغانستان نيز بعد از کسب استقلال در سال 1919 شاهد يک سلسله تحولات سياسي گرديد که رهبران بي کفايت، عدم موجوديت سيستم هاي سياسي موثر و دخالت کشور هاي مختلف در اوضاع ان هر يک مسبب معضلاتي گسترده در اين کشور گرديد و بر مشکلات برحال ان افزود.

بعد از تهاجم اتحاد جماهير شوروي وقت بر افغانستان، همانند فلسطين، گروه ها و احزابي در داخل کشور شکل گرفت که در ابتدا اهداف انان در خروج بيگانه و اتحاد ملي براي بهبود اوضاع کشور خلاصه ميشد ولي همانند فلسطين و دو گروه فتح و حماس، بعد از خروج تهاجم گران اين گروه ها براي کسب قدرت با يکديگر به مجادله پرداخته و اهداف اصلي انان که همانا مصلحت مردم و منطقه بود بدست فراموشي سپرده شد.

 دخالت کشور هاي همسايه افغانستان که هر يک از هر گروه بنفع خود استفاده کردند و دخالت کشور هاي عربي و خارجي در تمويل گروه حماس و فتح نيز شباهت ميان ايندو کشور را دو چندان ميسازد. خودفروختگي احزاب، به فراموشي سپردن ملت و اهداف ملي، کسب کرسي و قدرت و نيت دوگانه سردمداران ايندو کشور را ميتوان مسبب حالت نزاري دانست که امروز در فلسطين و افغانستان دهه هاست زندگي باشندگان انرا به تباهي کشانيده است.

در فلسطين نمايندگان حکومت خودمختار که از جانب غرب حمايت ميشود ميکوشند تا با مذاکره و حضور در ملل متحد اسرائيل را مجبور به آتش بس نمايند در حاليکه حماس که حامياني مثل ايران ، سوريه  و حتي اسرائيل دارد همچنان بر شليک راکت بر اسرائيل ادامه ميدهد و اين از موثريت تلاش ان کشور در ختم اين معضله  کاسته است.

کليد حل مشکلات فلسطين، افغانستان و حتي عراق در دست طبقه محدود بر سر اقتدار در اين کشور ها قرار دارد. هر گاه اين گروه کشور و ملت خود را بر اهداف شخصي خويش و کشور هاي بيگانه ترجيح بدهند، ان زمان است که اين کشور ها خواهند توانست بر پاي خويش ايستاده و کشور سازي را اغاز نمايند. وگرنه در افغانستان اين طبقه محدود با ادامه بازي مهره هاي قومي باعث تشدد بيشتر اوضاع خواهند و در نتيجه دخالت کشور هاي همسايه در امور اين کشور خواهند شد، در فلسطين دو گروه حماس و فتح با اطاعت از چپ و راست و بي اعتنايي به مردم فلسطين اين کشور را به مخروبه يي مبدل خواهند ساخت و در عراق تضاد هاي فرقوي و  نژادي هزاران شيعه سني يا کرد و غير کرد را قرباني پلان هاي اندکي محدود خواهد ساخت.